Uitwijzing? Laat kinderen niet in onzekerheid kamperen.

Door Paul Cordy op 8 februari 2018, over deze onderwerpen: Blog, Onderwijs

Wanneer een gezin met schoolgaande kinderen wordt uitgewezen, laat de oppositie steevast uitschijnen dat dit totaal onverwacht gebeurt. “Maar gezinnen worden nooit ‘plots’ uitgewezen.”, zegt Vlaams volksvertegenwoordiger Paul Cordy (N-VA). “Gezinnen weten vaak al een hele tijd dat dat ze niet in ons land kunnen blijven. Ouders hebben dus een belangrijke verantwoordelijkheid om een uitzichtloze situatie niet te rekken.”

Nu en dan word je in de pers geconfronteerd met verhalen over asielzoekers met kinderen die na jaren procederen worden uitgewezen. De kinderen lopen hier dan al een tijdje school, het gezin is vaak in mindere of meerdere mate geïntegreerd. De uitwijzing, waarbij mensen thuis worden opgehaald en naar een tussenhuis gebracht met het oog op hun repatriëring, komt voor de omgeving vaak als een schok. Gevolg: veel aandacht in de pers en steevast een vraag hierover in de Commissie voor Onderwijs.

Als we echter het volledige plaatje bekijken, dan blijkt dat de situatie vaak heel wat complexer ligt dan men in de pers weergeeft. Vooraleer immers een gezin met schoolgaande kinderen het land wordt uitgezet, weet het vaak al een hele tijd dat het niet in ons land zal kunnen blijven. Wanneer mensen hier aankomen en asiel vragen, wordt steeds grondig onderzocht of ze daar effectief recht op hebben. Na dit onderzoek volgt een uitspraak, en na die uitspraak kan het betreffende gezin op meerdere manieren beroep aantekenen. Wanneer ook de beroepsprocedure is afgehandeld, weet dat gezin dat er voor hen hier geen toekomst meer is. Dat betekent overigens niet dat die mensen zonder meer worden opgepakt en het land worden uitgezet. Gezinnen krijgen vaak het aanbod om zich te laten begeleiden bij hun terugkeer, en heel veel gezinnen gaan daar ook op in.

Er zijn echter ook mensen die bevelen om het grondgebied te verlaten bewust meermaals negeren en dus kiezen voor de illegaliteit, of die een nieuwe asiel- of een regularisatieprocedure opstarten ook al weten ze dat de kans op succes onbestaande is. Maar ze proberen zo tijd te winnen, tot ze uiteindelijk toch gedwongen worden het land te verlaten. En daartoe worden ze door de politie opgehaald en naar dat tussenhuis gebracht. Voor het gezin komt dit dus niet onverwacht, maar voor hun omgeving (school, netwerk, buren…) komt dit soms wel als een donderslag bij heldere hemel waarop dan begrijpelijkerwijze ontzet wordt gereageerd. Mensen uit de naaste omgeving weten vaak helemaal niet dat die mensen al jaren in een kansloze procedure zaten. Dan lijkt het erop dat de staat inderdaad blind en zonder mededogen een gezin het land uitzet.

Uiteindelijk is een dergelijke situatie vooral voor de kinderen zeer pijnlijk. Zij lopen hier school, kennen ondertussen het land of zijn hier zelfs geboren. Uiteindelijk dragen zij de gevolgen van beslissingen die de ouders nemen. Want laat ons duidelijk zijn, de grootste verantwoordelijkheid in deze situatie ligt niet bij de overheid maar bij de ouders. De overheid heeft de ouders ruim de kans gegeven om aan te tonen dat ze recht hebben op asiel. Wanneer na verloop van tijd blijkt dat men geen recht heeft op asiel, dan zijn het de ouders die hieruit conclusies moeten trekken, niet de overheid, niet de school van de kinderen, niet de buurt of het netwerk rond die mensen. Het zijn de ouders die beslissen de uitzichtloze situatie te rekken, en die hun kinderen jarenlang in een onzekere situatie laten kamperen, en niemand anders.

Dat mensen asiel kunnen aanvragen is absoluut noodzakelijk, en we moeten mensen die elders vervolgd worden de kans blijven bieden om hier een veilig onderkomen te vinden. Maar wie geen recht heeft op asiel en hier op geen enkele andere manier een verblijfsrecht kan laten gelden, kan hier niet blijven. Vele mensen beseffen dat en keren dan ook, al dan niet met steun van de overheid, terug naar huis. We kunnen echter niet dulden dat mensen procedures dusdanig rekken in de hoop onze samenleving voor voldongen feiten te stellen en dan hier te kunnen blijven, ook al is er geen enkele wettelijke en/of verdragsrechtelijke regeling die hun verblijf hier mogelijk maakt. Dergelijke praktijken ondergraven niet alleen het broodnodige draagvlak dat het asielrecht nodig heeft, ze zetten ook een neus naar alle mensen die wel de wetgeving volgen en vrijwillig terugkeren wanneer blijkt dat het hier voor hen einde verhaal is. De wetgeving en de verdragen rond asiel zijn democratisch tot stand gekomen, afgetoetst door rechtelijke instanties en al een hele tijd van toepassing. In een rechtsstaat primeert de toepassing van de wet.

En wat dan met die kinderen, wat met hun recht op onderwijs? Kan de uitwijzing dan niet gebeuren in de grote vakantie zodat ze tenminste hun schooljaar kunnen afwerken? Dat kan perfect indien de ouders zich coöperatief opstellen, maar omwille van praktische redenen lukt dit lang niet altijd. Sowieso worden er tussen de paasvakantie en de grote vakantie geen schoolgaande kinderen het land uitgezet. Het wordt echter quasi onmogelijk om mensen met kinderen effectief het land uit te zetten wanneer dit enkel tijdens de grote vakantie zou kunnen. Plaatsen vinden op vluchten is dan een stuk moeilijker en twee maanden is best wel een hele korte tijdspanne om de uitwijzing te regelen. Bovendien moet vermeden worden dat het gezin zich er einde augustus aan onttrekt om dan na de start van het schooljaar opnieuw boven water te komen. Noodgedwongen kunnen er dus ook op andere momenten van het jaar gezinnen het land worden uitgezet. De overheid is er zich echter goed van bewust wat dat voor de kinderen betekent. Zo worden er serieuze inspanningen geleverd om de kinderen in de tijd dat ze in een tussenhuis verblijven toch nog school te laten lopen. Ze worden ook niet volledig van hun omgeving afgesloten. Het is zaak om ook in een effectief uitwijzingsbeleid de menselijkheid voor ogen te houden en daar waar mogelijk de belangen van de kinderen te verdedigen. Maar dat mag niet betekenen dat men zonder meer de wet naast zich kan neerleggen. 

 

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is