Internationalisering in en van het hoger onderwijs

Door Paul Cordy op 30 november 2017, over deze onderwerpen: Blog, Onderwijs

Toen Europa het Erasmusprogramma opstartte, was een naam snel gevonden. Het is immers een programma dat er op gericht is om studenten een buitenlandse studie-ervaring te geven. En was Desiderius Erasmus, de wereldberoemde humanist uit de renaissance, niet het schoolvoorbeeld van de rondreizende geleerde? Hoger onderwijs heeft zich steeds in een internationale context afgespeeld. En tegenwoordig geldt dat niet meer alleen voor het universitair onderwijs, ook de hogescholen zoeken meer en meer partners buiten de grenzen en begeven zich steeds vaker op het internationale speelveld.

Die vaststelling is één ding, de vraag is welke richting je dan als samenleving uit wil gaan. Zowel de instellingen, de overheid als de hele Vlaamse samenleving moeten hier grondig over nadenken. Qua studentenmobiliteit zitten we ongetwijfeld goed en weten we welke richting we uit willen. Een substantieel aandeel van onze studenten moeten we op een of andere manier een buitenlandse ervaring laten opdoen. Onze schaal zal ons wellicht ook dwingen om een aantal keuzes te maken. Wij zullen nooit zoals een groot land alles kunnen doen. Willen we meespelen op academisch topniveau? Zien we ons onderwijs als een verlengstuk van ons bedrijfsleven op de internationale markt, willen we buitenlandse expertise in ons land binnenhalen, willen we focussen op de internationalisering van ons onderwijs of van ons onderzoek, willen we mensen met een buitenlandse opleiding vlot integreren op onze arbeidsmarkt…? Een hoop vragen waarover de volgende maanden en jaren het debat zal worden gevoerd.

Ons hoger onderwijs is een sterk merk. In de meeste rankings scoren onze instellingen tussen de eerste tweehonderd universiteiten wereldwijd. Een oude en eerbiedwaardige instelling als de KULeuven scoort steevast zéér hoog, een instelling als de Universiteit Antwerpen behaalt topposities onder de instellingen die nog maar enkele decennia oud zijn. Maar aan de top blijven, zal volgehouden inspanningen vragen.

Er zijn een aantal zaken die nu te zwak zijn uitgebouwd. Zo ontbreekt het Vlaanderen aan een goede academische diplomatie en is de kloof tussen onze diplomatie en ons hoger onderwijs nog veel te groot. En bij het valoriseren van buitenlandse diploma’s – zowel van buitenlandse studenten als van Vlamingen die in het buitenland hebben gestudeerd – door het NARIC, dat momenteel al goed werk levert, is er ook nog ruimte voor een snellere afhandeling.

Maar internationalisering is uiteraard geen doel op zich. De bedoeling moet zijn om de aanwezigheid van Vlaanderen in zijn geheel in het buitenland te versterken, buitenlandse expertise aan te trekken én onze studenten en docenten kansen te bieden om vertrouwd te geraken met de wereld buiten Vlaanderen. Vlaanderen dient een sterke visie en strategie te ontwikkelen voor een effectief en versterkend internationaliseringsbeleid.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is